Onze occasiontoppers


image/jpeg
 
image/jpeg

image/jpeg

Honda CR-Z


 

29-12-2011 - tekst + foto's Wim Kamerbeek

Hybride auto’s zijn over het algemeen auto’s die uitnodigen tot een bedaarde (om niet te zeggen bejaarde) rijstijl. Niet persé omdat ze langzaam zijn, maar eerder omdat de bestuurder door het rijden in een zacht zoemende gezinsautomaat met allerlei zuinigheidsindicatoren in slaap wordt gewiegd. Welnu: vergeet alles wat je ooit hebt gelezen en stap in de Honda CR-Z.

 

Wanneer ik een auto mag testen, blijft mijn trouwe, ruime en hoogst milieuvijandige stationwagon logeren bij de importeur. Dat levert het volgende tafereel op. Op zaterdag moet het kind voetballen in de stad, moederlief wil ook mee, kunnen we mooi gelijk boodschappen doen bij de Jumbo, even langs de bouwmarkt en alsof de duvel er mee speelt, wil het vriendinnetje van kind ook mee. Mooie gelegenheid om de flexibiliteit van de CR-Z te beproeven. Twee vrouwen van rond de 1.60 meter achterin gaat net, maar bedenk wel dat ze met hun benen over elkaar heen liggen en dat we na een kwartier een ontwar-pauze inlassen bij een bouwmarkt. Het gaat dus eigenlijk niet, ook al omdat vader (1.90) en zoon (1.82) de voorstoelen ver naar achteren moeten zetten om niet met hun hoofd tegen het plafond te zitten of met het stuur tussen de knieën. De boodschappen van de Jumbo passen echter wonderwel naast de dampende voetbaltas. De bagageruimte valt dus alleszins mee. Ook geven de motor en de vering geen krimp onder het hoge gewicht en de tientallen verkeersdrempels op de route, al klinkt er vanuit de zitkuil wel regelmatig een gilletje wanneer het iets te hard gaat. Maar dat doen we af als typisch vrouwelijk geweeklaag. “Hou nou eens op met dat gegil. Je ziet toch dat we over een drempel gaan!?” roept zoon de zitkuil toe. Nog een meevaller is de bewonderende reactie van de teamgenoten van het kind wanneer ze de Honda ontwaren. Ik vang geluiden op als ‘die pa van jou… mazzel… cool… swagger’. Ja, beste lezers, dat heb ik nou nooit met een Lexus, een BlueMotion of een ultrazuinige Picanto.

 


Met de leukheid zit het dus helemaal snor, maar hoe rijdt het? Belangrijk verschil met andere hybrides is dat deze Honda handgeschakeld is. Door te kiezen tussen de knopjes eco, normal en sport bepaal je hoeveel sportcoupé je wilt en hoe erg je die dag met het milieu begaan bent. De CR-Z kan niet geheel elektrisch rijden, de 14 pk elektromotor biedt alleen maar ondersteuning aan de benzinemotor. Hij is niet zo snel als je verwacht van een sportcoupé maar ook weer niet zo langzaam als je verwacht van een ecostatement. Maar omdat hij zo klein en laag is, heb je wel het gevoel dat je een stuk sneller gaat. Het dashboard heeft heel veel kleurige lampjes, uitnodigende knopjes, een psychedelische snelheidsmeter en allerlei interessante displays. Bovendien is het helemaal rondom je heen gebouwd, inclusief de stereo en de airco. De eerste kilometers voelt dat alsof je een toverbal in een flipperkast bent, maar het went snel. Het zicht naar achteren is hopeloos, ook al door de plat liggende achterruit met een verticale knik.
Bijzonder is het start/stop-systeem dat lijkt aan te voelen wanneer je op een stoplicht afrijdt en dan soms bij 30 km/u al de motor uitschakelt. Dat bespaart flink, want de meeste systemen reageren pas bij volledige stilstand. Het geeft al met al een gemiddeld verbruik van rond de 1 op 17, en als je je groene pet op hebt 1 op 20. Het levert een aantrekkelijke prijs op vanaf 19.900 euro en 20 procent bijtelling.

Daarmee komen we op de doelgroep van deze auto. Dat zijn zakelijke rijders tot 1.90 meter, zonder kinderen, wel met eventueel een niet al te grote hond, met swagger, zonder volumineuze hobby’s, afwisselend sportief en milieubewust en het belangrijkste: ze moeten het leuk vinden om in een vrij zeldzame maar toch alleszins betaalbare Japanner te rijden. Interesse in bijzondere techniek is een pré. Petjesdragers mogen ook reageren, al kunnen zij beter nog een paar jaar wachten op een betaalbare occasion.

 



  

| Disclaimer